رونق تولید ملی | دوشنبه، ۶ خرداد ۱۳۹۸

آغوش باز الیگودرز برای مسافران نوروزی - نمایش محتوای خبر

 

 

آغوش باز الیگودرز برای مسافران نوروزی

آغوش باز الیگودرز برای مسافران نوروزی

شهرستان الیگودرز با وسعت 5870 کیلومتر مربع در شرق استان لرستان، آماده استقبال از مسافران نوروزی است.

به گزارش خبرگزاری فارس از الیگودرز، این شهرستان با 140 هزار نفر جمعیت شهری و روستایی پس از خرم‌آباد عنوان دومین شهرستان وسیع لرستان را یدک می‌کشد، به‌گونه‌ای که دورترین نقطه این شهرستان که در بخش بشارت ذلقی واقع شده و با استان‌های خوزستان و چهارمحال بختیاری هم مرز است، حدود 300 کیلومتر با مرکز شهر الیگودرز فاصله دارد.

نژاد اکثریت مردم ساکن در این شهرستان بختیاری چهارلنگ است و به همین لهجه نیز سخن می‌گویند.

ریشه نامگذاری الیگودرز را برخی از واژه آلیورز (گندم سرخ) و برخی نیز آن را از ریشه آل‌گودرز قهرمان افسانه‌ای شاهنامه دانسته‌اند، اما به جهت اینکه کشاورزی در این منطقه دارای رونق بسیار و به دلیل تامین گندم مورد نیاز بخشی از ایران روزگاری به اکراین ایران معروف بوده است واژه آلیورز به واقعیت نزدیک‌تر است.

شهرستان الیگودرز دارای پنج بخش بشارت، ززو ماهرو، بربرود غربی و شرقی است و شغل اکثر مردم این مناطق کشاورزی، باغداری و دامداری است.

این شهرستان 2 هزار متر از سطح دریا ارتفاع دارد و دارای آب و هوایی معتدل است و گندم نیز از جمله محصولات استراتژیک این منطقه است، به گونه‌ای که در سال جاری با تولید77 هزار تن مقام نخست تولید این محصول را در استان لرستان کسب کرد.

تولید جو، حبوبات، محصولات جالیزی و همچنین میوه‌های انگور، سیب، زردآلو، آلبالو، گیلاس، گردو و بادام تا حدودی در این منطقه رواج دارد.

شهر الیگودرز که بر منطقه مسطحی در میان کوه‌های مندیش و یال و شاغز قرار گرفته دارای محله‌های باصفایی بنام‌های ده محمدرضا، ده تیرانی، کاظم‌آباد، ورزندان، مجیان، سرجو، احمدآباد و ... است که روزگاری محل تلاش و زندگی مردمانی آرام و صبور بوده و اکنون در میان مناطق تازه تاسیس قرار گرفته‌اند.

استان لرستان به جهت داشتن مناظر طبیعی و اماکن تاریخی حرف‌های بسیاری برای گفتن در کشور دارد، اما متاسفانه به دلیل نبود برنامه‌های مناسب این استان بیشتر به معبر گردشگری تبدیل شده است، در حالی که با توجه به وجود آبشارهای فراوان و دریاچه‌های طبیعی که اکثر مناطق کشور از این نعمات خدادادی بی‌بهره هستند، با یک برنامه‌ریزی اصولی توانایی این را دارد که به مقصد گردشگری تبدیل شود.

شهرستان الیگودرز هم سهم قابل توجهی در این مناظر دارد و هر ساله به ویژه در فصول گرم سال مسافران بسیاری را از سراسر کشور به سوی خود فرا می‌خواند و در سال‌های اخیر به جهت ایجاد امکانات مناسب و انجام زیرساخت‌های گردشگری نظیر جاده و امکانات رفاهی و... حتی در فصل زمستان هم مناظر این شهرستان دیدنی است.

امسال هم همچون سال‌های گذشته این شهرستان آماده استقبال از مسافران نوروزی می‌شود، پاره‌ای از خاک دلاورخیز لرستان که به مشرق زیبای این استان شهره است و چندین بهشت زیبا، اما گمشده را در دل خود جای داده است.

فرماندار الیگودرز با اشاره به برنامه‌های در نظر گرفته شده در زمینه اسکان، هدایت و راهنمایی مسافران نوروزی در این شهرستان گفت: الیگودرز آماده میزبانی از خیل عظیم مسافران نوروزی است.

ولی‌الله میرزایی‌اصل افزود: تمام دستگاه‌های مسئول در ستاد خدمات سفرهای نوروزی شامل راه وشهرسازی، شهرداری، شبکه بهداشت و درمان، انتظامی، آموزش و پرورش، پلیس راه و ... در راستای توقف مسافران نوروزی در الیگودرز تلاش‌های ویژه‌ای را انجام داده و برنامه‌ریزی دقیقی را ترتیب داده‌اند.

میرزایی‌اصل با اشاره به اینکه در ایام نوروز مسافران زیادی وارد شهرستان می‌شوند، گفت: شهرستان آماده استقبال از مسافران نوروزی است و ضمن فراهم نمودن شرایط رفاهی و اسکان مسافران، ایجاد چندین غرفه صنایع دستی، مایحتاج مسافران، معرفی اماکن مذهبی، تاریخی و طبیعی الیگودرز، تیم پزشکی و امداد و نجات در قالب ستاد استقبال از مسافرین نوروزی در ورودی شهر از جمله اقدامات انجام شده در این راستا است.

معرفی مناظر طبیعی الیگودرز

در اینجا به تعدادی از مناظر خدادادی و طبیعی این شهرستان اشاره خواهیم نمود و امیدواریم توانسته باشیم، راهنمای خوبی برای مسافران عزیزی باشیم که تاکنون برای انجام سفری خاطره‌انگیز و به یاد ماندنی تصمیم نگرفته‌اند.

آبشار آب سفید (در گویش محلی او اسبید) یکی از طبیعی‌ترین و زیباترین آبشارهای کشور است که در بخش بشارت ذلقی الیگودرز واقع شده است و به عروس آبشارهای لرستان مشهور است، این آبشار با ارتفاعی بیش از 60 متر از تونلی در دل کوه بیرون می‌آید و سر چشمه آن در پرده ابهام باقی مانده است.

هرساله در فصل بهار و تابستان این عروس سفیدپوش میزبان اکثر مردم ایران است، آنان با طی کردن مسیری صعب‌العبور به‌دور از هیاهوی شهرنشینی ساعاتی و حتی بعضا چندین روز را در این منطقه سپری می‌کنند، منطقه‌ای ییلاقی با کوه‌های سربه فلک کشیده و درختان زیبای بلوط و گردو که حتی در تابستان برای گذران شب به ناچار باید در پناه چادر بیتوته کنید، اگر در خلوت صبح مقابل این عروس سفیدپوش بنشینی و لحظه‌ای به صدایش گوش فرا دهی با تو سخن می‌گوید، سخن از قدرت و عظمت حضرت باری‌تعالی، قدرتی که ما انسان‌ها از درک واقعی آن عاجزیم، قدرتی که مختص ذات اوست و اندیشه درباره آن لرزه بر اندام انسان می‌اندازد.

آبشار آب سفید در 50 کیلومتری شهر الیگودرز قرار دارد و تنها مسیر آن از روستاهای کاکلستان و قلیان است که به طور کامل آسفالت هست و آب آن نیز یکی از بهترین و سالم‌ترین آب‌های معدنی به شمار می‌رود.

همچنین در سال‌های اخیر با واگذاری این منطقه به بخش خصوصی اقدامات خوبی جهت ایجاد زیرساخت‌های مناسب گردشگری در آن آغاز شده است.

یکی از طبیعی‌ترین و زیباترین دریاچه‌های ایران در بخش ززوماهرو قرار گرفته است و همچون مرواریدی بر دامن رشته کوه زاگرس و اشترانکوه می‌درخشد.

اشترانکوه با مرتفع‌ترین قله آن «سن بران» به ارتفاع 4 هزار و 50 متر از سطح آب‌های آزاد در جنوب غربی شهرستان الیگودرز واقع است در دامنه جنوبی این قله دریاچه‌ای زیبا و طبیعی با آب شیرین و زلال شکل گرفته که از ذوب برف‌های سلسله جبال اشترانکوه و کوه سبز و آب چشمه‌هایی که به صورت آبراه‌های متعدد به سمت رودخانه و دریاچه جریان دارند.

این دریاچه زیبا و کم‌نظیر در ارتفاع 2 هزار و 360 متری از سطح دریای آزاد در طول جغرافیایی 17 و 49 درجه شرقی و عرض جغرافیایی 19 و 33 درجه شمالی در ارتفاعات اشترانکوه گسترده است و دریاچه کوچک دیگری به فاصله 1,5 کیلومتر در شرق دریاچه گهر قرار دارد که معروف به دریاچه گهر بالایی است.

طول دریاچه گهر حدود یک هزار و 5000 متر و عرض متوسط آن 600 متر و عمق آن به 38 متر می‌رسد و در زمستان بیشتر سطح آن یخ می‌بندد، اغلب اروپاییان و سیاحان این دریاچه را به نام دریاچه ایران می‌شناسند که این شناخت حاصل معرفی یک زن انگلیسی به نام «ایزابلالوسی بیشوب» است که در سال 1890 میلادی توانست مدت سه ماه در این منطقه تحقیق کرده و هزار کیلومتر راهپیمایی کند، ولی با توجه به اسناد معتبر تاریخی نخستین کسی که موفق به کشف دریاچه گهر شد، یک زمین‌شناس اتریشی به‌نام (آ- رودلر) بود که در سال 1888 میلادی موفق شد، نام خود را به عنوان کاشف دریاچه گهر در تاریخ ماندگار کند، نخستین و قدیمی‌ترین تصویر مستند تهیه شده از این دریاچه نیز در سال 1891 میلادی گرفته شده است که به یک سیاح فرانسوی به نام ( ژان ژاک دومرگان) تعلق دارد.

رودخانه گهر یکی از سه شاخه‌های مهم رودخانه دز است در سر آب بخشی از آب دریاچه را تامین می‌کند و در پایاب دریاچه عمده‌ترین منبع تغذیه کننده رودخانه است.

راه دسترسی به دریاچه گهر از چندین طریق امکان‌پذیر است که یکی از مهمترین و آسان‌ترین آنها راه قدیمی مالرو و عشایری گدار دره دزدان است، دره‌گهر را از گدار دره دزدان که در فاصله تقریبی 27 کیلومتری جاده الیگودرز به شول‌آباد به سمت غرب (پل رودخانه مورزرین) تا آغاز تنگ هولیون و تابله می‌توان به دو قسمت بالا دره گهر و دره گهر تقسیم کرد، از ویژگی‌های بالا دره گهر وجود بیدستان‌هایی است که در ساحل شرقی دریاچه گهر بزرگ گسترده است.

در هر حال باید اذعان داشت که راه دسترسی مناسب با کمترین پیاده‌روی نسبت به راه‌های دیگر همان مسیر الیگودرز (مورزرین – تابله) به گهر است که به دلایل مختلف از جمله وجود چشمه‌ساران متعدد و گوارا و رودخانه خروشان و نیز دسترسی و راحتی مسیر یکی از راه‌های ارتباطی مناسب به شمار می‌رود.

از جمله مناظر دیدنی که هر بیننده‌ای را مجذوب خود می‌کند، دشت لاله‌های واژگون است، به طوری که در اواخر فروردین و اردیبهشت ماه هر سال دامنه‌های زاگرس پوشیده از گل‌های زیبای لاله واژگون در رنگ‌های سرخ و زرد می‌شود، شهرستان الیگودرز در برخورداری از دشت لاله‌ها سهم برزگی دارد، به طوری که این مناظر زیبا از 35 کیلومتری جنوب شرقی مرکز الیگودرز شروع و تا فراز دامنه‌های زاگرس ادامه می‌یابد، روستاهای دالانی، دره‌دایی، دورک، مورزرین، چغاگرگ، آب باریک، خلیل‌آباد، مورخشک، تاپله، خاک بتیه، هندیله،گیلان، گلک، ارژنک و گله مویه از جمله مناطقی هستند که هر ساله میزبان گردشگران و تماشاکنندگان دشت‌های زیبای لاله واژگون هستند.

یکی دیگر از مناظر طبیعی این شهر ستان آبشار چکان است، این آبشار در جنوب غربی الیگودرز و در بخش ززو ماهرو قرار دارد و مشرف بر روستاهای منطقه چکان واقع شده است که پس از طی مسافتی به سمت دشت چکان به آب زیبای داسار وصل شده و رودخانه چکان را تشکیل می‌دهد، رودخانه چکان نیز پس از طی مسافت کوتاهی به آب دهقادی وصل و نهایتا وارد رودخانه زز می‌شود.

آبشار چکان از درون غاری مشرف به زمین‌های زراعی چکان بیرون می‌آید که فوران آن ده‌ها متر طول دارد و آهنگ آن هر بیننده و شنونده‌ای را به وجد می‌آورد.

اطراف آبشار و امتداد رودخانه سرسبز و پوشیده از درختان میوه همچون گردو، بلوط، گلابی و ... است و اهالی منطقه از آب آن جهت کشاورزی بیشترین بهره را می‌برند، در فصل بهار صدای این آبشار از فاصله دور شنیده می‌شود و علاقه‌مندان بسیاری را به سوی خود فرا می‌خواند، کوه‌های اطراف آبشار زیستگاه مناسبی جهت پرندگانی همچون بلبل، کبک، کبوتر و انواع حیوانات وحشی مانند خرس، پلنگ، گرگ و گراز است و در پائین دست آبشار زیارتگاه ابوعلی (ع) در میان چندین درخت تنومند جلوه خاصی به منطقه بخشیده است، بهترین راه رسیدن به آبشار چکان از طریق جاده شوسه مورزرین شول‌آباد و بهار کار است.

این شهرستان دارای مناظر دیدنی دیگری همچون بیشه دورک، سراب ماهیچال، سراب گایکان، سراب غار تمندر، سراب کیگوران، آبشار امامزاده محمدبن حسن (ع)، آبشار تاف، آبشار وارک، دریاچه سدهای خان‌آباد، کزنار، کندر، دره حیدر و رودخانه‌های بزنوید، قلیان، شول‌آباد و پیر امام و تنگ روستای سرتنگ است.

همچنین یکی دیگر از مناظر دیدنی شهرستان دریاچه زیبای سد حوضیان است که در سال جاری آبگیری شد و جلوه زیبایی به شهر الیگودرز داده است.

اماکن تاریخی

از مهمترین اماکن تاریخی الیگودرز نیز می‌توان به قلعه باجول مربوط به دوران زندیه و اویل قاجار در روستای آبباریک، تپه‌های باستانی کندر، برم، مندیش و تپه روباه و غار بزنوید، غار و تپه ارجنک، غارهای شاهرود بخش ززوماهرو، حمام موشله، حمام جوز و ... اشاره کرد.

بقاع متبرکه

همچنین الیگودرز دارای بقاع متبرکه نظیر امامزاده محمدبن حسن (ع) با شهرت محلی مومد حسن در بخش بشارت، ابراهیم مالک اشتر نخعی روستای گایکان، امامزادگان احمد، ابراهیم و محمد مشهور به سه فرزندان روستای پیر امام، امامزادگان یوسف، ابراهیم و احمد مشهور به سه تن روستای فرسش، امامزاده سید حسن خودسیاه مشهور به کله شیه بخش ززوماهرو، امامزاده داود (ع) روستای چال، امامزاده سلطان سیاه پوش (ع) روستای کندر، امامزاده غیفربن علی (ع) روستای دوزان، امامزاده اکبرعلی (ع) روستای پیردزگاه، امامزاده حسن بن محمد (ع) روستای پرچل، امامزاده بوعلی (ع) روستای چکان دهقادی و .. است.

سوغات الیگودرز

از مهمترین سوغات الیگودرز می‌توان به صنایع دستی شامل جاجیم، گلیم، گیوه، چوخا، سفال و سرامیک و نیز مواد خوراکی شامل: عسل، ترخینه، ترشی، نان محلی، کلوچه و لبنیات (کشک، ماست، پنیر، توف، دوغ، روغن محلی، کره، قره قوروت) و گیاهان معطر و دارویی اشاره کرد.