تمثیل در ادبیات فارسی

تمثیل آن است که شاعر برای اثبات یک ادعای نامحسوس یا یک حکم به ظاهر منطقی و عقلی از مشاهدات خود در طبیعت و جامعه و اشیایی که در محیط است یعنی محسوسات بهره می گیرد. تمثیل از دیرباز کم و بیش مورد توجه شاعران پارسی گو بوده است اما شاعران سبک هندی بیشتر از شاعران دیگر سبک های شعرهای فارسی از تمثیل بهره برده اند.